Papa ≠ mama

Mijn man is een nieuwe man, zoals dat dan heet. Hij kookt graag (en lekker!), is een aanwezige papa en deinst er niet voor terug om een pamper te verversen of spontaan de stofzuiger boven te halen. Slingers en confetti, hiep hiep hoera en een klein vreugdedansje, wat ben ik toch een bofkont!

Ja, ik ben een bofkont. In vergelijking met veel andere gezinnen heb ik alle reden tot feesten. Mijn man is de beste papa voor onze kindjes die ik me kan inbeelden, en dan nog een die regelmatig een handje toesteekt in het huishouden. Maar bij dat laatste wringt voor mij eigenlijk een beetje het schoentje.

Moeten we de loftrompet bovenhalen als mannen een handje toesteken? De term een handje toesteken impliceert op zichzelf al dat het huishouden de taak van de vrouw is, en dat zij al blij mag zijn dat haar man ook iets doet. Hij helpt haar een handje, en zij mag, wat zeg ik, moet blij zijn omdat haar taken verlicht worden.

Nee toch? Als een vrouw de was doet, is de man dan blij omdat ze hem een handje helpt? In de 21ste eeuw kunnen we toch verwachten dat man en vrouw gewoon elk hun deel doen, en dat dat de normaalste zaak van de wereld is? Wat mij betreft zitten wij dus in een alledaagse situatie, waarbij we allebei evenveel of eerder even weinig slingers en confetti verdienen. Uiteindelijk doen we maar gewoon elk ons deel van het huishouden, punt.

Toch blijft het grappig hoe mannen steevast een schouderklopje verwachten “omdat ze spontaan de vaatwas geleegd hebben”. Worden vrouwen bedolven onder de complimenten omdat ze de boodschappen of de was gedaan hebben dan?
Nog grappiger wordt het als ik papa’s hoor verkondigen “dat ze die avond moeten babysitten”. Hoezo, babysitten? Voor je eigen kinderen zorgen, bedoel je allicht. Of zijn wij mama’s eigenlijk ook veredelde babysits?

Los daarvan is er toch iets wat me telkens weer opvalt. Hoezeer een man ook zijn steentje bijdraagt, papa en mama, dat betekent toch niet helemaal hetzelfde.

Vakantieplanningen opstellen? Dat is volledig mijn taak. Ik mag al blij zijn dat hij op de juiste dagen zijn verlof heeft aangevraagd, bij wijze van spreken. Wie wanneer door wie wordt opgevangen, daar hoeft mijn wederhelft geen seconde van wakker te liggen.

Moeten er verse reservekleertjes mee naar school? Als ik ze niet klaar leg, dan heeft vaderlief ze niet mee. Kans is trouwens groot dat hij er zelfs dan nog eerder over valt dan ze effectief mee te nemen, maar ik weet dat dat niet uit slechte wil is ;-).

Is er een kindje ziek, dan zal mijn man er niet eens aan dénken om de school te verwittigen.
Moet de papa hen ’s morgens alleen klaarmaken voor school, dan moeten de kleertjes mooi klaarliggen, of ik haal ze ’s avonds in de gekste combinaties van school. En eigenlijk leg ik er dan best ook nog een handleiding bij, of het kan al eens gebeuren dat ze die longsleeve plots bóven hun hemd dragen. Wie weet wordt het nog een trend :-).

De sociale agenda beheren, zorgen dat we alles bij hebben als we op uitstap gaan, de koffers maken als we op reis gaan, weekmenu’s opstellen, en zo kan ik nog wel even doorgaan: da’s allemaal de taak van mama.

Eigenlijk komt het er dus op neer dat de huishoudelijke taken verdeeld worden, maar dat moeder de vrouw toch de manager blijft in het huishouden. Of is dat alleen bij ons zo?

Maar hey, wij vrouwen hebben speciale superpowers en kunnen keigoed multitasken. Als we dat tikkeltje extra stress hier of daar niet meerekenen, dan komt het dus uiteindelijk allemaal wel goed ;-).

Advertenties

3 thoughts on “Papa ≠ mama

  1. Zo ontzettend juist! Ik heb al vaak die discussie gevoerd met mijn man, die niet begrijpt dat al dat plannen voor een mentale vermoeidheid zorgt.
    Ja, hij heeft helemaal zelf de boterhammen gesmeerd voor de brooddoosjes (al dan niet het juiste doosje bij het juiste kind, maar soit) en ik vind het dan ook echt tof dat ik het niet moet doen. Maar de mentale molen van mama, die draait non stop door, met of zonder die boterhammen: wordt kind 1 tijdig daar opgehaald en wordt kind 2 dan door iemand ander daar afgezet, is de oppas geregeld voor binnen 2 weken, is er een cadeautje gekocht voor het feestje van dat klasvriendje… En oh ja, heeft iedereen eten (dat ze wel of niet lusten) en een propere onderbroek?

    Ben ik blij met mijn man en met zijn inbreng? Absoluut! Maar lieve mannen, serieus, want, jullie verwachten toch geen Nobelprijs voor het verversen van een vuile pamper hé?

    Liked by 1 persoon

  2. Redelijk gelijkaardig verhaal hier… En al dat denken en plannen dat is best vermoeiend!
    En van vrouwen wordt inderdaad meer verwacht dan van mannen als het op huishouden en kinderen aan kom: Vorige week zijn de juf van mijn zoon dat ik wel een brave huisman heb omdat ik 3 maal per week “mag” gaan lopen. Was ik toch even niet goed van eigenlijk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s